The most important cardboard box ever?

Het lijkt niet erg spannend – een kartonnen doos van 13cm hoog, bedekt met kunstleer, en een kleine ronde opening aan de voorzijde. als je dat niet wist zou je wat moeite hebben om te zien wat het was. Maar de Brownie is wellicht de belangrijkste camera die ooit gemaakt is , schrijft de BBC Stephen Dowling.
BBC NEWS MAGAZINE – 5 January 2015

BBC NEWS MAGAZINE – 5 January 2015

It doesn’t look very exciting – a cardboard box about 5in (13cm) tall, covered in leatherette, with a small round opening at the front. You might have some trouble working out what it was for if you didn’t know. But the Brownie might be the most important camera ever made, writes the BBC’s Stephen Dowling.

Before it appeared in 1900, cameras were distinctly unwieldy, if not downright cumbersome. Early cameras tended to be made of a great deal of brass and mahogany and took pictures on to large glass or metal plates, often requiring exposure times measured in minutes.
To photograph far-flung places, porters and pack animals were often needed to carry the equipment. Photography was an activity involving patience, toxic chemicals, and brute strength. It was not something the ordinary people indulged in.
US inventor George Eastman took an important step forward in the 1880s, when he popularised a flexible film that did away with the need for weighty plates. His first “Kodak Camera” went on sale in 1888, pre-loaded with enough film to take 100 photographs. When the last picture was taken, the entire camera was sent back to Kodak to be developed.
It was an uncomplicated box but it cost $25 – a significant amount of money. It was still a device for the wealthy.
The revolution came 12 years later. The Kodak Brownie, designed by Edward Brownell, looked similar to the original Kodak, but the film could be taken out of the camera after shooting and developed via Kodak stockists, chemists or even at home.
And Kodak sold the camera for the princely sum of $1 – you could buy the camera, a film and have that film processed for just $2. Photography had suddenly become not only portable but affordable, too, and the Brownie was easy to use. It had a single shutter speed and narrow apertures that created deep depth of field. The lens could not be focused and early Brownies had only a basic viewfinder – many people just used marks on the top of the camera as a rough guide to what might be in the frame. You shot, and you hoped.

“The Brownie democratised photography simply through the sheer volume of sales,” says Dr Michael Pritchard, president of the Royal Photographic Society and the author of The History of Photography in 50 Cameras, published in November.

“A $1 or 25-shilling camera capable of producing reasonable results was innovative, and coupled with Kodak’s ability to provide directly or through an enormous number of chemists and photographic retailers a developing and printing service meant that photography became accessible irrespective of your social class or photographic skills.”
The Brownie was also supported with a range of accessories from albums to home processing kits, which helped convey the idea that photography was something for anyone. “Competitions and clubs for Brownie and Kodak users also reinforced this sense with the general public,” Pritchard says.

Brownies were aimed at children, among others. “Plant the Brownie acorn and the Kodak oak will grow,” one slogan went. The camera’s boxes were adorned with a cartoonish character, created by Canadian illustrator Palmer Cox.
The stroke of genius behind the Brownie was that Kodak was essentially a film-making company, and the cheap new camera created a huge demand for these films by giving the people the means to take pictures, again and again.

Brownies were simple and sturdy. They were designed to accompany people on their daily lives – a novelty at the time. In a production run some eight decades long, the Brownie can be argued to have captured more of the 20th Century than any other kind of camera.
There was a tendency with the first Brownies for the back door to flip open at the wrong moment, which led to the first of many modifications.

The No.2 Brownie, released 18 months later, used a slightly different film format – 120 film, or medium-format film – which is still made today. Many millions of No. 2 Brownies rolled off the production lines – the last in 1935 – and many are still capable of taking pictures today.
One photography enthusiast who still uses them is Gary Cole. “I was looking at images I had shot with my ‘do-everything’ DSLR and it got me thinking back to the early days of photography,” he says. “I was looking for something simple.”
It takes time to get used to the Brownie’s limitations, Cole says.

“The shutter of the Brownie is somewhere between 1/25th to 1/30th of a second so you have to be sure to hold the camera steady. I do tend to take more time to compose my shots no matter what type of film camera I’m using. The Brownie is not a camera you’re going to be blazing away at 10 frames a second with.”
Gordon Lyster, another photographer who uses them, agrees that the lack of automation leads to more considered photography.
“Including processing, it’s basically £1 each time you click the shutter,” he says. “Because you don’t just click, click, click away, you actually seem to end up with a much higher ratio of useable photos than when shooting digital.”
There is a paradox here. A century ago, the Brownie singlehandedly gave rise to the idea of the snapshot – a picture created on the hoof, without the need of a tripod.
Photography became an everyday activity. Normal life could be pictured, instead of the carefully posed dioramas that required subjects to stay unnaturally still.

Along the way, Brownies were there when history happened. In 1912, 17-year-old Bernice Palmer was travelling from New York City to the Mediterranean on the SS Carpathia – the ship which was diverted to pick up survivors from the sinking of the Titanic. Palmer had with her a Brownie camera – her pictures of the survivors being hauled aboard the Carpathia and the iceberg which had sealed her fate are among the only recorded images of the disaster. Her Brownie, and the pictures it took, are now part of the Smithsonian collection at the National Museum of American History.

Brownies also went to war. The cameras were small and light enough to fit in a soldier’s pack, and pictures taken on Brownies – alongside other portable cameras that came in its wake – allowed soldiers to document their daily life in the trenches.

Earlier this year, the pictures taken by one British soldier, Hubert Berry Ottaway, were found by his grandson in a loft and developed, providing a fascinating glimpse of the life of an ordinary serviceman on the Western Front a century ago.

One of the UK’s most celebrated photographers Bert Hardy took a series of famous shots on a Brownie in the 1940s and 50s, Pritchard points out, proving that a great photographer does not need the latest equipment to take great photographs.

“The Brownie” went on to be a badge sported on nearly 100 different camera models. Some were folding cameras, some were art deco designs, some were even movie cameras. Brownies lost the boxy shape and the leatherette, favouring sleeker designs, Bakelite and plastic. The last of them rolled off Kodak’s production lines in the 1980s.

“The Brownie range became the best selling camera range of all time and the name is part of popular culture even though it has not been used on a camera from some 35 years,” says Pritchard. His book points out that the word “Brownie” is still used among photographers to describe a reliable, but basic camera.

“The design of the camera was always such that there was sufficient latitude in the lens angle of view, the fixed focus, and the film sensitivity that within fairly wide parameters it would just always get the shot,” says Pritchard.

“Well, mostly – there were always some users who would put a finger over the lens, point the camera the wrong way or forget to wind on the film… even good design and simplicity can’t quite account for every user!”

The man who brings Brownies back to life
Randy Smith is a camera repairer based in New York who specialises in restoring toy cameras – the plastic-lenses, cheap and cheerful cameras that have become something of a craze with hipsters. He also modifies and restores Kodak Brownie Hawkeyes, a Brownie model from the late 1940s.

“A Photographic tool doesn’t need 16MB sensors or expensive lenses. With the Hawkeye, it’s truly point and shoot,” he says. “With the old un-coated lens on the Hawkeye, you’ll swear you took a step back in time when you see your images. They just create that old 50s look. People my age see the photos and it conjures up fond memories of childhood.”

The fact that Brownies are still used today is testament to the simple, sound design, he believes. “A lot of digital users went digital because their job demanded it. But they never lost their love of film, the smell of the chemicals, working in a dark room, waiting until they returned home to process the film to see if they had a successful photo shoot. Or for the snapshooter, waiting a week to get their film back from the lab.
Digital will never compare with the warmth of film.”

Stephen Dowling blogs on photography

Gary Cole photographed this tree using a Brownie and infra-red film
Smithsonian collection
Hubert Berry Ottaway
Bert Hardy captured two Tiller Girls using a Brownie in Blackpool in 1951
Voordat de Brownie verscheen in 1900, waren camera’s logge en ronduit omslachtig. Vroege camera worden gemaakt van een veel messing en mahonie en nam foto’s op grote glazen of metalen platen, waarvoor vaak minuten lange belichtingstijden werden gebruikt.
Voor het fotograferen in verre oorden waren dragers en lastdieren nodig om het materiaal te dragen. Fotografie was een activiteit die geduld, giftige chemicaliën, en brute kracht vereiste en was niet iets voor de gewone mensen.
Amerikaanse uitvinder George Eastman nam een belangrijke stap voorwaarts in de jaren 1880, toen hij een flexibele film ontwikkelde die de noodzaak om zwaarwegende platen verving. Zijn eerste “Kodak Camera” werd verkocht in 1888, vooraf geladen met genoeg film om 100 foto’s te nemen. Na de laatste foto, werd de gehele camera teruggestuurd naar Kodak om te worden ontwikkeld.
Het was een eenvoudige camera, maar het koste $ 25 – een aanzienlijke hoeveelheid geld. Het was nog steeds een apparaat voor de rijken.

De revolutie kwam 12 jaar later. De Kodak Brownie, ontworpen door Edward Brownell, was vergelijkbaar met de originele Kodak, maar de film kon uit de camera worden genomen nadat hij volgeschoten was en worden ontwikkeld via Kodak, door chemici of zelfs thuis, en Kodak verkocht de camera voor het luttele bedrag van $ 1 –
De camera, film en het ontwikkelen kon toe voor een bedrag van $ 2, – Fotografie was plotseling niet alleen draagbaar, maar betaalbaar geworden en de Brownie was makkelijk te gebruiken. Hij had een enkele sluitertijd en smalle openingen die diepe diepte van het veld gecreëerd. Een vaste lens en vroege brownies beschikten zelfs niet over een zoeker – lijnen op de bovenzijde van de camera waren een indicatie wat op de foto zou komen. “De Brownie democratiseerde fotografie simpelweg door de enorme massa van de verkoop,” zei Dr Michael Pritchard, voorzitter van de Royal Photographic Society en de auteur van The History of Photography in 50 Cameras, gepubliceerd in november 2014.

“een goedkope camera geschikt voor het produceren redelijke resultaten was innovatief, en in combinatie met het vermogen van Kodak om rechtstreeks of via een enorm aantal chemici en fotografische winkeliers te zorgen voor een zich ontwikkelende en printservice betekende dat fotografie toegankelijk werd ongeacht je sociale klasse of fotografische vaardigheden. ”
De Brownie werd ook ondersteund met een scala aan accessoires van albums tot zelf ontwikkelsets voor thuis, wat hielp de gedachte dat de fotografie iets was voor iedereen. “Wedstrijden en clubs voor Brownie en Kodak gebruikers versterkten dit gevoel bij het grote publiek”, zegt Pritchard.
Onder andere waren Brownies gericht op kinderen. Er was een slogan “Plant de Brownie eikel en de Kodak eik zal groeien,” Dozen van de camera werden versierd met een cartooneske karakter, gemaakt door de Canadese illustrator Palmer Cox.
Het ging Kodak in eerste instantie voor het verkopen van rolfilms waarbij de introductie van de Brownie camera een positieve invloed had, vervolgens werden er meer goedkope nieuwe camera gecreëerd en hierdoor steeg de vraag naar rolfilms door het geven van nieuwe middelen om foto’s te maken.
Brownies waren eenvoudig en stevig. Ze werden ontworpen om mensen te begeleiden op hun dagelijks leven – een noviteit op dat moment. In een productie-run van ongeveer acht decennia lang , kan de Brownie worden gezien als de meest succesvolle camera van de 20e eeuw.
Bij de eerste Brownies kon de achterklep nog wel eens open springen, het oplossen hiervan was een begin van vele verbeteringen die de camera door de jaren zou ondergaan.

De No.2 Brownie, 18 maanden later op de markt gekomen, gebruikt een iets andere filmformaat – 120 film, of middellange formaat film – die nog steeds wordt gemaakt. Vele miljoenen No. 2 Brownies rolden van de productielijnen – de laatste in 1935 – en velen zijn nog steeds in staat om foto’s mee te nemen.
Een fotografie liefhebber die nog steeds gebruik maakt van deze Brownie is Gary Cole. “Ik was op zoek naar beelden die ik had geschoten met mijn DSLR en het bracht me aan het denken naar de begindagen van de fotografie”, zegt hij. “Ik was op zoek naar iets simpels.”
Het koste tijd om te wennen aan de beperkingen van de Brownie’s, zegt Cole.
“De sluiter van de Brownie is ergens tussen 1 / 25 ste tot 1 / 30ste van een seconde, dus je moet er zeker van zijn om de camera stil te houden. Ik heb de neiging om meer tijd te nemen voor de compositie van mijn foto’s zonder rekening te houden welke film ik gebruik, de Brownie is geen camera die foto’s makt met 10 frames per seconde. ”

Gordon Lyster, andere fotograaf die de brownie gebruikt, beaamt dat het gebrek aan automatisering leidt tot meer beschouwende fotografie.
“Inclusief de verwerking, het is eigenlijk £ 1 elke keer dat u de sluiterknop klikt,” zegt hij. “Omdat je niet gewoon raak klikt, waardoor je eigenlijk eindigt met een veel hogere verhouding van bruikbare foto’s dan bij het digitaal fotograferen.”
Een eeuw geleden gaf het model camera en de makkelijke omgang hiermee de mogelijkheid snapshots te maken, zonder de noodzaak van een statief.
Fotografie werd een alledaagse activiteit. Normaal leven zou kunnen worden afgebeeld, in plaats van de zorgvuldig poseerde diorama’s die nodig zijn onderwerpen te onnatuurlijk stil te blijven staan.

Brownies waren erbij toen geschiedenis werd geschreven. In 1912 was de 17-jarige Bernice Palmer op reis van New York City naar de Middellandse Zee op de SS Carpathia met haar Brownie – het schip dat werd omgeleid om overlevenden te redden van de gezonken Titanic. Palmer maakte foto’s met haar Brownie camera – foto’s van de overlevenden die aan boord komen van de Carpathia en de ijsberg, die hun lot had verzegeld behoren tot de enige opgenomen beelden van de ramp. Haar Brownie, en de foto’s, zijn nu onderdeel van het Smithsonian collectie van het Nationaal Museum of American History.
Brownies werden ook in de oorlog gebruikt. De camera’s waren klein en licht genoeg om te passen in de verpakking van een soldaat, en de foto’s die met de Brownie camera’s gaven de mogelijkheid aan de soldaten om hun dagelijks leven te documenteren in de loopgraven.
In 2014 nog een film ontwikkeld van een Britse soldaat, Hubert Berry Ottaway, de foto’s werden gevonden door zijn kleinzoon in zijn Brownie en ontwikkeld, biedt een fascinerende blik op het leven van een gewone militair aan het westelijk front een eeuw geleden.

Een van de UK’s meest gevierde fotografen Bert Hardy nam een reeks van beroemde kiekjes met een Brownie in de jaren 1940 en ’50, waaruit blijkt dat een grote fotograaf de nieuwste apparatuur niet nodig heeft om goede foto’s te nemen.

Brownie” naam stond op bijna 100 verschillende camera modellen. Sommigen waren klapcamera’s , sommigen waren art deco ontwerpen, sommigen waren zelfs filmcamera’s. de box vorm met kunstleer veranderde in slankere ontwerpen van bakeliet en plastic. De laatste brownie rolde van de Kodak productielijnen in de jaren 1980.

“De Brownie werd de best verkochte camera van alle tijden – en de naam is een onderdeel van de populaire cultuur, hoewel de naam al 35 jaar niet meer op een camera is gebruikt”, zegt Pritchard. Het woord “Brownie” wordt nog steeds gebruikt onder fotografen om een betrouwbare, maar basic camera te beschrijven.

“Het ontwerp van de camera was altijd zodanig dat er voldoende speelruimte in de lens kijkhoek was, de vaste focus, en de film gevoeligheid binnen vrij brede parameters altijd genoeg voor de juiste foto,” zegt Pritchard.

“Nou, meestal – er waren altijd wel wat gebruikers die een vinger voor de lens hielden, richten de camera op de verkeerde manier of vergaten de film naar de volgende opname te draaien waardoor de film dubbel belicht werd… zelfs een goed ontwerp en de eenvoud is niet helemaal goed voor elke gebruiker!”